Weblog - Maart 2010

Slagveld

Al maanden beheerst onze verbouwing in het hart van ons huis mijn leven. Als introvert, hooggevoelig mens functioneer ik het best met een rustige thuisbasis. Ik heb veel persoonlijke ruimte nodig. Een verbouwing, zeker een waarbij veel mensen betrokken zijn, haalt dat allemaal onderuit.

De eerste twee weken werd ik gek van de herrie en troep van steeds maar weer nieuwe mensen. De winterse omstandigheden zorgden voor binnen blijven. Diezelfde persoonlijke ruimte werd teruggebracht tot de woonkamer, die ik ook nog moest delen met mijn (hoe lief ook) gezinsleden.

Ik zocht naar bezigheden, waarmee ik mijn eigen stroom zou kunnen vasthouden in plaats van geleefd te worden door wat om mij heen gebeurde. Maar eerst ging ik door mijn rug en daarna werd ik ziek. Daarmee werd mijn ruimte nog kleiner. Pas op de plaats was blijkbaar aan de orde.

Mijn lijf dwingt me goed voor mezelf te zorgen. Mezelf minder aan te passen, de controle los te laten en vooral erop te vertrouwen, dat het goed komt. Mijn verstand weet dit wel, maar mijn hier-en-nu-gevoel twijfelt ...

Nu, na 7 weken en nog een tijd te gaan, heb ik een (wankel) evenwicht gevonden. Dat het voorjaar is en ik eindelijk in de moestuin aan de gang kan, helpt. Ha, een paar honderd vierkante meter terugveroverd!

Zaterdag 20 maart - Marja