Weblog - Juni 2009

Met de stroom mee

"Ik zie die Drentse boer hier zo lopen, met zijn hamer en planken", zei iemand laatst toen hij onze schuur zag. En toen zagen wij hem ineens ook. Een keuterboer, die vanuit armoede, zo veel mogelijk materiaal hergebruikte en zo goedkoop mogelijke oplossingen bedacht.

Vaak blijven mensen denken vanuit tekort, ook als dat allang niet meer nodig is. Ik ken het zelf maar al te goed. Uiteindelijk gaat alles stil staan. We realiseerden ons, dat we met dat mooie nostalgische verhaal over huis en schuur toch eigenlijk vooral met de belemmeringen bezig waren.

Inmiddels hebben we plannen gemaakt om alles in etappes te gaan verbouwen. We hebben deze zomervakantie tijd gereserveerd voor het opknappen van het voorhuis, met name de voorkamer en opkamer. Deuren gaan weer open: de voordeur terug aan de voorkant en een verstopte deur in de opkamer.

Het behang is er al af in de voorkamer. We moeten er nu echt iets mee. Maar het is geen kwestie meer van moeten, we willen echt. Dat voelt anders en we zijn veel gemotiveerder. Ik krijg energie van het leegruimen en slopen.

Terugkijkend snap ik niet, dat we hier zo tegenaan hebben zitten hikken. Het is een opluchting toe te geven, dat ik het in sommige stukken van het huis een rotzooi vind. De energie, die het gekost heeft om dat weg te drukken, komt nu vrij voor het klussen!

Zaterdag 27 juni 2009 - Marja










Rodeo?

Sabrina is vier jaar geleden onder het zadel gebracht op een manege in de buurt. Paul reed toen nog niet zo lang paard. Inmiddels heeft hij zo veel meer ervaring, dat hij Sander, onze vierjarige ruin, nu zelf wil beleren.

Ik moet denken aan rodeo’s, waarbij woeste paarden al bokkend proberen hun berijder kwijt te raken. Aan de andere kant, bedenk ik me, werkt Paul hem al een tijdje los in de paardenbak en Sander is al enigszins gewend aan sturing. Ook doet hij al langere tijd mee in de workshops die we geven.

Zo’n eerste keer erop is spannend. Hoe reageert hij op het bit en het zadel? Paul draagt gelukkig zijn cap, in plaats van zijn gebruikelijke cowboyhoed. Ik zit naast de bak om eventueel Sander tot stilstand te brengen, als Paul er af gaat, met zijn laars nog in de stijgbeugel ... Of om de ambulance te bellen, denk ik zwartgallig.

Paul bouwt het langzaam op en uiteindelijk zit hij in het zadel. Het gaat fantastisch! Ik zie hoe opgetogen Paul is als hij er af komt. Het is kicken om achter je eigen angst de samenwerking met het paard te vinden.

Na een aantal keer nemen zowel de spanning als de kick af. Sander blijkt nieuwsgierig en bereid te leren. Nu gaat het erom met regelmaat te trainen en samen de hobbels in de communicatie op te lossen.

Zaterdag 13 juni 2009 - Marja