Weblog - Augustus 2009

Puinhoop

Ik kan niet zo goed tegen chaos. De verbouwing van de afgelopen weken was dan ook een uitdaging. "Eerst moet het erger worden, voordat het beter wordt", daar had ik me best op ingesteld. Maar het ’erger worden’ duurde langer dan me lief was.

Ons huis is van 1911, dus tegenvallers waren eigenlijk wel te verwachten. Maar het leek wel een zwaan-kleef-aan van klusjes. Zelfs de band van onze auto moest verwisseld worden, omdat ergens op de oprit een schroef was blijven liggen. En dus werd de oprit ook geveegd.

Onze planning was te optimistisch. "Maar goed ook", zeiden we opbeurend tegen elkaar, "anders zouden we er nooit aan begonnen zijn". We bleken wel handig, maar niet snel. De 800 liter water die, gemengd met gips, op de muren gesmeerd werd, verdampte langzamer dan gedacht.

Komende week gaan we weer aan het werk. Ons normale werk welteverstaan. Deze week begonnen de berichten uit de buitenwereld langzamerhand weer door te dringen.

Mijn behoefte aan orde in de chaos zorgt er voor, dat ik er een kei in ben chaos in orde te veranderen. Vandaag heb ik me met water, dweil en luiwagen door de stucsmurrie een weg gebaand naar het kantoor. We zijn er weer klaar voor!

Zaterdag 29 augustus 2009 - Marja









Adrenaline

We schrokken wakker van de klopper op de voordeur. Een haastige zoektocht naar de sleutels volgde. De voordeur wordt praktisch nooit gebruikt, dus de buurman van even verderop had direct onze volledige aandacht. Onze paarden liepen op zijn erf aan de andere kant van de weg.

We schoten in de kleren. Paul haalde de halsters en was als eerste op weg. Ik draafde vijftig meter achter hem. De Eldijk is niet zo druk, maar er wordt wel hard gereden en de hoge mais maakt het onoverzichtelijk. Gelukkig hadden onze buren de paarden al naar achteren gedreven.

Het drietal galoppeerde fier rond, opgetogen door het avontuur en het malse gras. Ze zagen er prachtig uit in de opkomende zon met de dauw nog op de velden. Wij kregen meteen drijfnatte voeten. Hoe kregen we ze te pakken in dat enorme hooiland met steeds de dreiging van de weg?

De enige manier was de gemoederen te bedaren en te beginnen bij onszelf. Langzaam zakte de energie. Eerst liet Sander zich benaderen, toen kreeg Marleen een halster om. Sabrina was obstinater, maar bleef in de buurt van haar maatjes en liet zich uiteindelijk ook vangen.

De paarden bleken dwars door de schrikdraad te zijn gedenderd, een paal finaal afgeknapt. Gelukkig hadden ze geen verwondingen. Paul repareerde de afrastering. We kunnen alleen maar raden naar wat al dit tumult heeft veroorzaakt ...

Zaterdag 15 augustus 2009 - Marja