Weblog - April 2009

Centaur

We hebben drie paarden, waarvan Marleen de oudste is.
Ze is een merrie van 10 jaar oud die, voordat wij haar twee jaar geleden kochten, werd gebruikt om mee te fokken. Marleen is een gevoelig paard en was geen succes als fokmerrie.

Haflingers worden nog "in natura" bevrucht. Dat klinkt mooi, maar zo natuurlijk is dat niet. De hengst wordt voorgereden en die moet zo snel mogelijk de merrie dekken. Als de merrie niet bereid is, wordt ze in een hoek gedreven en vastgezet om de hengst zijn gang te laten gaan.

Marleen was nooit gemakkelijk en toen bovendien twee van haar veulens al heel snel dood gingen wilde de eigenaar haar kwijt en kwam ze bij ons. Ze was angstig in de omgang met mensen en we hebben langzamerhand haar vertrouwen moeten winnen. Het is geweldig om te zien hoe ze veranderd is.

Ze is zachtaardig, een bron van vertrouwen en troost als je dat nodig hebt. Ze leert gevoelskracht in te zetten in plaats van wilskracht. Als je goed afgestemd bent, kun je met haar dansen!

Iemand vroeg eens, nadat ik over Marleen had verteld, of je het haar wel aan kunt doen om bij een lastige ruin als Sander in de wei te lopen. "Ja, hoor, ze kan wel van zich afbijten", zei ik. En dat doet ze, letterlijk zelfs, in de natuurlijke omgeving van de kudde.

Zaterdag 18 april 2009 - Marja











Nieuwe energie

Paul maait vandaag voor eerst het gras en ook onze weilanden zien er al iets groener uit. De paarden hebben ze dit jaar behoorlijk kaal gegeten en stuk gelopen. Ze hadden dan ook maar twee stukken tot hun beschikking; de derde was begin november opnieuw ingezaaid.

De paarden krijgen twee keer per dag hooi of kuilvoer. Om te voorkomen, dat ze dat in korte tijd naar binnen schrokken, heeft Paul een bak gemaakt van hout, afgedekt met een redelijk zwaar metalen rek, dat mee naar beneden zakt als de voorraad hooi minder wordt.

Ze hadden al snel ontdekt hoe ze het rek er uit konden gooien (met hun tanden!), dus werd het vastgemaakt met een staalkabel. Paul leek ze te slim af te zijn. Nu zijn ze langzamerhand begonnen het hout te slopen. De bovenste planken slinken zienderogen en iedere dag ligt de bak om.

Het lijken voorjaarsstreken. Ook de waterbakken moeten het ontgelden. Vooral Sabrina heeft er een handje van ze om te gooien, soms nog voor de helft vol. We kijken er naar met een mengeling van ergernis en humor.

Het wordt er straks in ieder geval een stuk gemakkelijker op, als de weilanden weer vol staan met mals, sappig gras en de paarden weer naar hartelust kunnen grazen!

Zaterdag 4 april 2009 - Marja